சலூன் கதைகள் - 2

 வாங்க சார்! உங்களத்தான் எதிர்பார்த்துகிட்டே இருந்தேன். என்னிக்கு வருவீங்கன்னு….

நீங்க அனுப்பின மருந்து நல்லா வேல செய்யுது. உக்காருங்க.

எல்லாரும் என்ன ஆச்சு என்ன ஆச்சுன்னு கேக்கராங்க. இவரு இருக்காரே வக்கீல்லு ----- அவரு கேட்டாரு… என்ன பெருமாளு மூச்சு கொய்ன் கொய்ன்னு இழுக்குமே ஒண்ணும் காணுமேன்னு… நா உங்கள பத்தி சொன்னேனா? ரொம்ப ஆச்சரியப்பட்டு போயிட்டாரு. போய் பாக்கணும்யா அவர. இந்த மாதிரி ஜனங்களோட்தான் ப்ரெண்டா இருக்கணும்ன்னு சொன்னாரு… எல்லாரும் எங்க பாக்கராரு எங்க பாக்கராரு? ஏன் ஒடம்ப காட்டிக்கணும்ம்ன்னு கெக்கறாங்க. நா சொல்லவே இல்ல….

ஓ! அப்படியா? எங்கயும் பாக்கலை? அப்படின்னா கெவருமெண்ட் ஆஸ்பத்திரியா? இல்லை? அப்ப என்ன டாக்டரு நீங்க? ….

ஓ மயக்கம் கொடுக்கரது. அது ரொம்ப முக்கியமானதாச்சுங்களே. இப்படித்தான் ஒத்தர் ஆபரேஷன் பண்ணிக்கிட்டாரு. இதயம் நின்னுபோச்சாம். நா பொழச்சதே அந்த மயக்க டாக்டராலத்தான்பான்னு சொன்னாரு.

ஆமா முடி ரொம்ப ஒண்ணும் வளரலையே! அதுக்குள்ள…. ஓ பதினன்சு நாளுக்கு ஒரு தரமா? சரி!

இவரு வக்கீலு இருக்காரே அவருதாங்க எங்கிட்ட ரொம்ப பிரியமா இருப்பாரு. ரொம்ப வேல ரொம்ப வேல. ஊர் ஊர்ரா கோர்டுக்கு போராரு. ஷேவிங் பண்ண வாடான்னு கூப்புடுவாரு. முன்னல்லாம் அடிக்கடி போய்கிட்டு இருந்தேன். இப்பல்லாம் முடியல. அப்படியும் அப்பப்ப கூப்டுவாரு. போன மாசம் பையனை அனிப்பிச்சு பைக்ல கூட்டாட்டான்னு சொல்டாரு. திருப்பி அனுப்பறப்ப இந்தா பெருமாளு வெச்சுக்க, ஆட்டோல போயிடுன்னு அனுப்பிச்சாரு.

அவருக்குன்னு கத்தி, சோப்பு, க்ரீமு, ப்ரெஷ்ஷு எல்லாம் அங்கயே இருக்கும். ஒரு டப்பால போட்டு. அது அங்கயே இருக்கும். உங்களுக்கும் அப்படி ஒரு பொட்டி போட்டுடலாமுங்க. அத இங்கயே வெச்சுக்கறேன். அத வெச்சு வேர யாருக்கும் செய்யரதில்ல….

ஆமுங்க. ரொம்ப பிரியமா இருப்பாரு. அப்படி நெறய பேர் இருக்காங்க. தோ இந்த அக்ரகாரத்து ஐயர் வேற யார்கிட்டேயும் பண்ணிக்க மாட்டாரு. காத்து மழயானாலும் நாந்தான் போகணும். குறிஞ்சிப்பாடிலேந்து ஒரு மொதலியார் வருவாரு. இங்கே ---- பக்கத்துலதான் அவரோட பொண்ண கட்டிக்கொடுத்திருக்காரு. இப்படீ பாக்க வருவாரு. அப்ப எங்கிட்டத்தான் முடி வெட்டிப்பாரு, ஷேவிங் செஞ்சுப்பாரு. வேற யார்கிட்ட போனாலும் அந்த திருப்தி இல்ல பெருமாளும்பாரு. ஹேன்ன்ன்ன்… அப்படி ஒரு பாசம்.நெல்-----லேந்து ஒரு ஐயரு வருவாரு…. காலேஜ்ல வாத்தியாரு. அவருக்கு பண்ணண்டு புள்ளைங்க! ஆறு பொண்ணு ஆறு பசங்க! எப்படிங்க பாத்துக்கறிங்கன்னு கேப்பேன். யாரா இருந்தாலும் பண்ணண்டு பேர எப்படிங்க சமாளிக்கிறது? அதது ஸ்கூலுக்கு போணம், துனி மனி எடுத்துக்கொடுக்கனும். ஆனா அவரு கவலையே படமாட்டாரு! நானா பாத்துக்கறேன்? எல்லா அந்த திருப்பதி பெருமாளுதான் கவனிச்சுக்கரான் ம்பாரு! அவ்ளோ பக்தி……

என்ன சார் பாக்கறீங்க? மகா பெரியவருதான். நா பாத்திருக்கேன். ரொம்ப வருஷம் முன்ன இங்கே கோவிலுக்கு வந்து இருந்தாரு. கூட்டம்ன்னா கூட்டம் அவ்ளோ கூட்டம். நா இங்கேந்து மாடிலேந்து பாத்தேன்! அப்பாப்பா! அவருதாங்க….. என்ன சொல்லறது! ரொம்ப பெரியவரு. இதெல்லான் வெறும் படந்தாங்க. கையால வரஞ்சது…. அவர போட்டால்லலாம் புடிக்க முடியாது! போட்டா இருக்குதுங்கறாங்களே எல்லாம் சும்மா! ரொம்ப பெரியவரு. நீங்க பாத்து இருக்கீங்களா? …

என்னது! இல்லியா?.......

ஹும், அப்படி போயிடுச்சா? அவர பாக்க கொடுத்து வெக்கலை…..

சரி, போய்வாங்க!

சலூன் கதைகள் -1

வாங்க ஐயா! கணேஷ் ஐயா உங்கள பத்தி சொன்னாரு... குடுமி வைக்கணும் அவ்ளோதானே? செஞ்சிரலாம். உக்காருங்க. ம்ம்ம்ம் ஐய இதென்ன? வேல தெரியாம  வெச்சு இருக்காங்க.... அது சரி,  நீங்க என்ன செய்வீங்க? இப்பல்லாம் யாரு வெச்சுகிறாங்க? ஐயருங்களே வெச்சுக்கிறதில்ல. தமிழருங்க பத்தி கேக்கணுமா. யாருக்கும் பழக்கமில்லாம போயிட்டது ... நம்ம ஊரு எதுங்க?

……

ஓ இதேதானா?

…….

 தாத்தா வந்து சேந்த ஊரா? ஓ அந்த நேரமெல்லாம் நா இங்க வரல.

ஏனூரு சேத்தியாத்தோப்பு பக்கம். அப்படியே வீராணம் ஏரிகரையோரமா போனீங்கன்னா மூணு மைல். அப்பல்லாம் நடந்தே போகனும், இப்பத்தான் ஊருக்கு ஊர் க்ராமத்துக்கு க்ராமம் பஸ்ஸு விட்டிருக்காங்களே. எங்கப்பா நாட்டு வைத்தியம் பாப்பாரு. பத்து க்ராமத்துக்கு அவருதான் வைத்தியரு.  இதெல்லாம் உனக்கு வேண்டாண்டான்னுதான் இந்த வேலைல இழுத்து விட்டாரு. கர்மா சேருண்டாம்பாரு. இருந்தாலும் எனக்கு பச்சிலை வைத்தியம் எல்லாம் தெரியுங்க. இப்படித்தான் பாருங்க பண்ரொட்டிக்கு மேஜிக் செஞ்சுகாட்ட போனேன்…

என்ன! ஆஆமாங்க. மேஜிக் நல்லா செய்வேன். இந்த ஸ்கூலுங்களுக்கு எல்லாம் போவேன். அப்பவே நூறு எரணூறுன்னு கொடுப்பாங்க. இப்பத்தான் உடம்பு முடியல. காலு பின்னுது. அத விட பாருங்க இந்த மூச்சு எறப்பு! சமயத்துல போயிடப்போறோம்ன்னு தோணும். எப்படியோ இழுத்து பிடிச்சுகிட்டு இருக்கேன்! 

அய்ய்ய்யய்யோ! என்னாத்த வேல செஞ்சிருக்காங்க! என்கிட்ட வேல பாத்த ஆளு இப்பிடி செய்வானா? ஆமாங்க! தெருவில கட வெச்சிருந்தப்ப நாலு ஆளு வேலை செய்யும்! நாலு பெரிய கண்ணாடி, இந்தா மாதிரி நாலு கண்ணாடி…. இந்த ஏரியாலியே பெரிய கட என்னுதுதான். அதெல்லாம் ஒரு காலம்…..

என்ன சொன்னேன்? ஆங்! மேஜிக் காட்ட போனேன். பண்ரொட்டி பக்கத்துல க்ராமம். ஒரு 200 புள்ளைங்க இருந்துச்சு. அல்லாம் முடிச்சுட்டு திரும்பி வரேன். எரநூறு ரூவா கொடுத்தாங்க. பஸ்ஸுல ஏறினதுமே அவன பாத்துட்டேன். வயசானவந்தானே புடிங்கிக்கலாம்ன்னு நினைச்சான் போலருக்கு. நல்ல தண்ணி வேற. சாக்கிரதையா பாத்துகிட்டு இருந்தேன். பஸ் ஸ்டாண்ட் வரப்ப கூட்டமே இல்ல. நா பின் பக்கமா எறங்கறப்ப அவன் முன் பக்கமா எறங்கறான். சுதாரிச்சுட்டேன். பாக்கெட்லெந்து ஒரு பொடிய எடுத்து காத்து தெச பாத்து ஊதிவிட்டுட்டு கம்ன்னு வந்துட்டேன்!

என்ன ஆச்சா? உடம்பு முழுக்க அரிப்பு ஆரம்பிச்சுடும். அப்புறம் அவன் ஏன் நம்ம பத்தி யோசிக்கப்போறான்!

அதுவா! …….. ந்னு… க்ராமத்துல வேலில எல்லாம் பூக்கும்! அத காய வெச்சு பொடி பண்ணி வெச்சுக்க வேண்டியதுதான்! மூணு நாளுக்கு அரிச்சுகிட்டே இருக்க வேண்டியதுதான்.

மாத்தா? அது ரொம்ப சுலபங்க! மஞ்ச பொடிய கரச்சு மேல ஊத்திக்கணும். அப்படி கொஞ்சம் எறங்கி உக்காருங்க! ஷேவிங் நீங்களே பண்ணிப்பீங்களா?  தப்பில்ல…

இப்ப ஒண்ணும் முடிலிங்க. எறைக்குது. இருந்தாலும் ஸ்கூல் தெறக்கரப்ப போய் கேப்பேன். இப்பல்லாம் உள்ளூரோட நிறுத்திக்கிறது. இத பாருங்க சர்டிபிகேட் எல்லாம்…. இது கலெட்டரு கொடுத்தது…. இது போலீஸு சூப்பரெண்டு. இது புது வாழ்வு….

ஆயிடுச்சுங்க. அடுத்தவாட்டி வரதுன்னா முன்னயே போன் பண்ணுங்க. உங்கள ஒடனே பாத்து அனுப்ச்சிடுவேன். இந்த எறப்பு மருந்து எதாச்சுனா…… சரிங்க, ஆவட்டும்.போய் வாங்க.

அட்மிஷன்.

சர்ஜன் சீட்டு எழுதிக்கொடுத்து "இன்னிக்கே போய் சேர்ந்துக்குங்க. நாளை காலை ஆபரேஷன். அந்த ஆஸ்பத்திரிலதான் சேரணும்; அங்கதான் எனக்கு வேண்டிய எக்விப்மென்ட் இருக்கு" என்றார்.

சீட்டை வாங்கிக்கொண்டு வெளியே வந்தேன். ஆபரேஷனுக்கு தயாராகவே வந்திருந்ததால் நேரே மருத்துவ மனைக்கு சென்றேன். ரிசப்ஷனில் ஒரு நடுத்தர வயது பெண்மணி சுறுசுறுப்பாக வேலை செய்து கொண்டிருந்தார். சீட்டை கொடுத்தேன். அதை பார்வையிட்டுவிட்டு திருப்பியும் கையை நீட்டினார். ஒரே குழப்பம்! என்ன லஞ்சமா கேட்கிறார்? நாடு இவ்வளவு மோசமாகிவிட்டதா? வேலை பார்க்க வெளிநாடு போய் உழைத்துவிட்டு நாலு வருஷம் கழித்து திரும்பிவந்தால் இவ்வளவு மோசமாக போய் விட்டதா?

அந்த பெண்மணி கொஞ்சம் பொறுமை இழந்து "கொடுங்க சார்" என்றார்.

வந்து வந்து.... ஒரு வேளை அட்வான்ஸ் கேட்கிறாங்களோ? அது நியாயம்தான். ஐந்து ஆயிரம் ரூபாய் தாள்களை நீட்டினேன்.

"அது இல்லை சார். முக்கியமான டாக்குமென்டை கொடுங்க!"

எது முக்கியமான டாக்குமென்ட்? சினிமாவில் பார்த்த படி ரூபாய் நோட்டுதான் முக்கியமான டாக்குமென்ட்!

குழப்பத்தை பார்த்துவிட்டு, “நீங்க வெளியூரா?" என்றார்.

"ஆமாம், சில வருஷங்களாக வெளிநாட்டில் வேலை செய்துவிட்டு இந்த ஆபரேஷனுக்காகவே இந்தியா வந்தேன்!”

"சரி சரி, உங்க ஜாதகத்தை கொடுங்க சார்.”

"ஜாதகம்? கரிக்குலம் வீடாய்? அது எதுக்கு உங்களுக்கு? நான் வேலை தேடி வரலை!”

"சொல்லுப்பா இவருக்கு" என்று பக்கத்தில் இருந்த அட்டெண்டர் ஆசாமியிடம் சொல்லிவிட்டு, "வாங்க சார்!” என்றார் என் பின்னால் நின்ற ஆளிடம்.

வேறு வழியில்லாமல் அந்த ஆசாமியுடன் ஒரு மூலைக்கு நகர்ந்தேன்.

“சார், ஜாதகம்ன்னா ஜாதகம்தான் சார்! நீங்க பொறந்த நேரத்தை வெச்சு கணிச்சு வெச்சிருப்பாங்களே! அதான்!”

"அது எதுக்கு உங்களுக்கு? நான் பொண்ணு கேட்டு வரலையே?”

“இல்ல சார், ஜாதகத்தை அதோ அங்க உக்காந்து இருக்காரே அவர்கிட்ட கொடுத்துடுவோம். அவர் அத ஆராய்ஞ்சு பாத்து ஆபரேஷன் பண்ணிக்கலாமா, வாணாமா ன்னு சொல்லிடுவார்!”

“அவர் எதுக்கு சொல்லணும்? சர்ஜன்தானே சொலல்ணும். அவர் சொல்லிட்டாரே, செஞ்சுக்கலாம்ன்னு?”

"அவர் சொன்னா எல்லாம் பத்தாது சார்! இவர் ஜோசியர்; இவர் க்ளியரன்ஸ் கொடுத்தாத்தான் அட்மிஷன்!”

“புரியலையே!”

"அதாவது சார், உங்க ஜாதகத்தை ஆராய்ஞ்சு கிரக நிலமை எல்லாம் சரியா இருக்கா, ஆப்ரேஷன் பண்ணலாமா, பண்ணினா சக்ஸஸ் ஆகுமா, நீங்க எங்க மேல கேஸ் போடாம இருப்பீங்களா ன்னு எல்லாம் பாத்து அவர் பச்சை கொடி காட்டினாத்தான் நாங்க அட்மிஷன் போடுவோம். இப்படித்தான் எங்க ஆஸ்பத்ரி ரூல்ஸ்!”

“பச்சை கொடி காட்டலைன்னா?”

“அட்மிஷன் கெடயவே கெடையாது சார். ஆறு மாசம் முன்ன ஒரு தொண்டு கெழ பேஷண்ட் செத்துபோச்சுன்னு அவங்க சொந்தக்காரங்க கலாட்டா பண்ணி, கண்ணாடி கம்யூட்டர் எல்லாம் உடச்சதுலேந்து ரொம்ப ரொம்ப ஸ்ட்ரிக்டா இருக்காங்க.”

"எனக்கு சொந்தக்காரங்களே கிடையாதுப்பா! துணைக்கு, லீகலா யாராவது ரெஸ்பான்சிபிளா கூட இருக்கணும் என்கிறதுக்கு என் ப்ரெண்ட் ஒத்தனைத்தான் வரச்சொல்லி இருக்கேன்! ”

"அதெல்லாம் ஒண்ணும் செய்ய முடியாது சார்! சாரி!”

“ஜாதகம் கைவசம் இல்லைன்னா?”

" அது பரவாயில்லை சார். அதோ கம்யூட்டர் முன்னால உக்காந்து இருக்காரே அவர்கிட்ட போய் பிறந்த தேதி ஊர் சொன்னா கம்யூட்டர்ல ஜாதகம் கணிச்சு அச்சடிச்சு கொடுத்துடுவாரு! அம்பது ரூவாதான்!”

அம்பது ரூபாயை பர்ஸில் இருந்து உருவியபடி கம்யூட்டர் ஆசாமியை அணுகினேன்.

"தேதி சார்?”

தேதி, ஊர் சொன்னேன். பக்கத்தில் சோபாவில் உட்கார்ந்தேன்.

ஒரு நிமிஷத்தில் ப்ரின்ட் அவுட் வந்துவிட்டது.

எனக்கு தலையை சுற்றிக்கொண்டு இருந்தது! பரிதாபப்பட்ட அட்டெண்டர் ஜாதகத்தை எடுத்துக்கொண்டு ஜோசியரிடம் போனார். ஜோசியர் ராகு, சனி என்றெல்லாம் கணக்கு போடுவது கேட்டது.

ஐந்து நிமிடத்தில் கொஞ்சம் பரிதாப முகத்துடன் திரும்பி வந்தார். “சார், உங்க ஜாதகப்படி இது ரொம்ப மோசமான டைமாம். இப்ப கூடவே கூடாதுங்கிறார்.”

“ஐயா, லீவு கிடக்கவே கிடைக்காம கெஞ்சி கூத்தாடி வாங்கிக்கொண்டு வந்திருக்கேன். இப்படி சொல்லறீங்களே!”

சாரி சொல்லியபடி அவர் போய்விட்டார்.

குழப்பத்துடன் வெளியே வந்தேன்.

“ட்ராபிக் ஜாம்டா, சாரி” என்றபடி என் நண்பன் வந்து சேர்ந்தான்.

“ஏண்டா மூஞ்சி ஒரு மாதிரி இருக்கு?”

“இப்ப எனக்கு ஆப்ரேஷன் செய்ய நல்ல நேரம் இல்லையாம். ஜாதகம் பாத்துட்டு அட்மிஷன் இல்லைன்னு சொல்லிட்டாங்க. சர்ஜனுக்கு வேண்டிய எக்விப்மெண்டும் இங்கதான் இருக்காம். இங்க மட்டும்தான் அட்மிஷன் போடணும்ன்னு ஸ்டிரிக்டா முன்னேயே சொல்லிட்டார்!”

“அதெல்லாம் பரவாயில்லை, பாத்துக்கலாம் வா!” என்ற படி கையை பிடித்து இழுத்துக்கொண்டு போனான்.

'என்ன செய்கிறான் இவன்?' புரியாமலே பலி ஆடு போல கூடவே போனேன். பக்கத்தில் ஒரு சந்தில் நுழைந்து கொஞ்ச தூரம் போனதும் ஒரு கடைக்குள் நுழைந்தோம். ப்ரௌசிங் சென்டர் போல இருந்தது. ஆனால் மூலையில் தூங்கி வழிந்து கொண்டு இருந்த வயசான ஆசாமி தவிர ஆட்கள் யாரும் காணவில்லை.

கடைக்காரர் "வாங்க சார் என்ன வேணும்?”

நண்பன் அவர்கிட்டே போய் மெதுவாக ஏதோ சொன்னான்.

"அவ்வளவுதானே? பண்ணிடலாம். சாருக்கு ஒரு முப்பது வயசு இருக்குமா? ரைட்!”

சற்று நேரத்தில் 200 ரூபாய் கை மாறியது.

ஒரு ப்ரின்ட் அவுட் கைக்கு வந்தது.

“இது என்னடா?”

“நீ, சும்மா என் கூட வா!” செல் போனில் நேரத்தை பார்த்தான். "இன்னும் அரை மணி இருக்கு. அப்புறம் ட்யூட்டி மாறிடும். டிபன் சாப்பிட்டுவிட்டு போகலாம் வா"

அடுத்த ஒரு மணியில் அந்த ஆஸ்பத்திரியில் ஒரு ரூமில் இருந்தோம்.

"சர்ஜனுக்கு சொல்லியாச்சு சார். அதிகம் முழுச்சு பேசிகிட்டு இருக்காதீங்க சார். நாளை ஆபரேஷன். இந்த மாத்திரையை போட்டுகிட்டு நல்லா தூங்குங்க.” மாத்திரை ஒன்றை கொடுத்து விட்டு செவிலி அகன்றார்.

"எப்படிடா இது?”

"ஒண்ணுமில்லைடா, ஒரு சிஸ்டம் வந்தா அதை உடைக்கறதுதானே நம்மளோட அடுத்த வேலை? அந்த கம்ப்யூட்டர் சென்டர்ல அந்த அந்த நாளைக்கு பொருத்தமா பிறந்த ஜாதகம் கணிச்சு கொடுக்கறாங்க! அவ்ளோதான் விஷயம்! ஆமா, ஏன் என்னமோ கோடி ரூபா லாட்டரி அடிச்சவன் மாதிரி பாக்குற?”

“டேய், என் வேலையே இன்ஸ்யூரன்ஸ் கம்பனிலன்னு உனக்கு தெரியுமில்லே? மெடிக்லெய்ம்ல செலவு அதிகமாயிட்டு இருக்கு; குறைக்க வழி சொல்லுங்கடான்னு உசிரை வாங்கிட்டு இருக்காங்க! இப்ப வழி தெரிஞ்சுடுச்சு!”

“அத்தோட சைட் பிசினஸும் செய்ய எனக்கும் வழி தெரிஞ்சுடுச்சு!” என்று சிரித்தான் நண்பன்!

முதுமையில் தனிமை

கோபத்துடன் காரில் ஏறி அமர்ந்தாள் ரமா.
"இத பாருங்க, இதுக்கு ஒரு முடிவு கட்டியே ஆகணும். மிஸஸ் கோபி
கிண்டலடிக்கிறாள், என்ன பேபி சிட்டிங்க்கு ஆள் கிடைக்கலியான்னு...”

மௌனமாக காரை கிளப்பினார் சுந்தரம். கார் மழையால் நனைந்த சாலைகளில்
விரைந்து சீக்கிரமாக வீட்டை அடைந்தது. ஓட்டமும் நடையுமாக விரைந்து சாவியை
பொருத்தி கதவை திறந்தார். ஹாலில் முதியவர் சோபாவில் ஒருக்களித்து படுத்து
இருந்தார். பக்கத்தில் போன் ஹாண்ட் செட் கிடந்தது.

“சாரிடா, பாத்ரூமில வழுக்கி விழுந்துட்டேன். சரியா கண்ணு தெரியலை. கீழே
சோப் கிடந்ததை பார்க்கலை.”
" போறது. அடி ஒண்ணும் பலமா இல்லையேப்பா?”
“இடுப்புகிட்டதான வலி இருக்கு. நடக்க முடியலை!”
கிட்டே போய் சோதித்தார். "ஒண்ணும் பெரிசா இருக்கிறதா தெரியலைப்பா. போய்
படுத்துக்கலாம். சாப்டாச்சா?”
“உம், ஆச்சு.”
கைத்தாங்கலாக படுக்கையறைக்கு அழைத்துப்போனார். நிதானமாக படுக்க
வைத்துவிட்டு, வலிக்கும் தூக்கத்துக்கும் மாத்திரையை கொடுத்து விட்டு,
ஹாலுக்கு திரும்பினார் சுந்தரம்.

மனைவி உர்ரென்று இருப்பது தெரிந்தது. என்ன செய்வது, இவள் கோபத்தை
அடக்குவது முடியாத சமாசாரம். நாப்பது வருஷங்களாக தெரிந்த விஷயம்தானே.
இவளை அடக்க ஒரே ஆசாமிதான் உலகத்தில் உண்டு; இவளுடைய மகன். அதென்னவோ
யாருக்கும் அடங்காதவள் மகன் சொன்னால் கேட்பாள். எதிர்த்து வாதம்
செய்தாலும் கடைசியில் அவனுக்குத்தான் விட்டுக்கொடுப்பாள். மற்ற எல்லோருமே
துச்சம்தான். ஹும்! மௌனமாக சாப்பிடப்போனார்.

சுப்ரமணியன்  படுக்கையில் நிம்மதியில்லாமல் தவித்தார். புரண்டு படுத்தால்
பரவாயில்லை போல் இருந்தது. மெதுவாக திரும்ப முயற்சி செய்தார். வலி இதோ
இருக்கிறேன் என்று உரத்து அறிவித்தது. பல்லைக்கடித்துக்கொண்டு வலது
பக்கமாக ஒருக்களித்துக் கொண்டுவிட்டார்.  பத்து முறை பெரிய மூச்சு
எடுத்து விட வலி மெதுவாக குறைந்தது.

வலிக்குத் தெரியுமா, இவர் ரிடையர்ட் செக்ரடரி என்று? இல்லை
தெரிந்தால்தால் அது அதை மதிக்குமா? இவர் வருகிறார் என்றாலே ஆபீஸ் ஒட்டு
மொத்தமாக அலறுமே! அது வரை வேலை செய்யலாமா வேண்டாமா என்று யோசித்தவர்கள் எல்லாம் சுறுசுறுப்பாகிவிடுவார்கள். இவர் வேலை வாங்கும் கடுமையை பார்த்து அலறி வேறு டிபார்ட்மெண்டுக்கு மாற்றம் வாங்கி போனவர்கள் உண்டு. இவரது
நேர்மையையும் வேலை  நேர்த்தியையும் வியந்தவர்களும் உண்டு.

அப்படி இருந்த எனக்கு இப்படி ஒரு நிலமையா!  கண்ணசைவுக்காக பத்து பேர்
காத்திருந்த நாட்கள் போய், இப்போது கூப்பிடக்கூட ஆள் இல்லை. எல்லாம் காமு
போன பிறகு மோசமாகிவிட்டது. அவள் எப்படியோ எல்லாவற்றையும்
இழுத்துக்கட்டிக்கொண்டு போனாள். வேலையே கதியாக இருந்தவருக்கு  மருமகள்
இடக்கு என்று அரசல் புரசலாகத்தான் தெரியும்.  இருந்தாலும் இவருக்கு ஒரு
பாதிப்பும் இல்லாமல் வாழ்கை ஓடிவிட்டது. மருமகளுக்கு சினிமா, கிளப்,
பார்ட்டி என்று புதுதில்லி மேல்தட்டு ஜனங்களுடன் பழகுவதே பிடித்தம்.
அதற்கு மட்டும் ஃபினான்ஸ் செக்ரடரியின் நாட்டுபெண் என்ற ஹோதா வேண்டி
இருந்தது. அந்த ஆதாரத்தில் ஏணியில் மேலே ஏறியாகிவிட்டது. இப்போது வயது
அறுபதாகியும் விட மனமில்லை.

சாப்பிட்ட உணவு ஜீரணமாக மறுத்துக்கொண்டு இருந்தது. சமையல்காரி
ஜனங்களுக்கு சாப்பாட்டு விஷயத்தில் வைராக்கியம் வர வேண்டும் என்ற உயர்ந்த
கருத்துடையவள் போலிருக்கிறது. உப்பு சப்பில்லாமல் ஒரு குழம்பு, ரசம்.
ஹும்! காமு சமைத்தால் இப்படியா இருக்கும்? அவள் செய்யும் மிளகு
குழம்புக்கு ஈடு இணை உண்டா? நினைக்கும் போதே வாயில் எச்சில் ஊறுமே!

என்ன செய்வது! இந்த எண்பத்தி ரெண்டு வயதில் கண்ணும் சரியாக தெரியவில்லை,
காதும் கேட்கவில்லை. ஆனாலும் நாக்கு சுவையாக கேட்கிறது.... கட்டிப்போட
முடியவில்லை. ருசியாக சாப்பாட்டுக்கு வழி இல்லை என்றாலும் மோசமாக
இல்லாமல் இருக்கக்கூடாதா! இன்றைக்கு உப்பு அதிகம் என்று சொன்னால் நாளை
உப்பே இல்லாமல் போய்விடும். அல்லது காரம் அல்சரை உண்டாக்கும் அளவு
இருக்கும். ஆளை மாத்து என்றால் பேசாதீங்க, இவ கிடைச்சதே பெரிய விஷயம்
என்கிறார்கள். இவர்களுக்கு என்ன! முக்காலே மூணு வீச வேளை ஹோட்டலிலோ
பார்டியிலோதான் சாப்பாடு.

அலுத்துக்கொண்டே மாத்திரையின் விளைவில் மெதுவாக தூங்கிப்போனார் சுப்ரமணியன் .

அடுத்த நாள் காலை உணவு சமயத்திலேயே ஆரம்பித்துவிட்டாள் ரமா.
“இதோ பாருங்க, இன்னிக்கு ஒண்ணில ரெண்டு பாத்துடப்போறேன். ஒரு சினிமா
முழுக்க பார்க்க முடியலை, ஒரு பார்டி கூட முழுக்க அடெண்ட் பண்ண முடியலை.
வீட்டிலேயாவது டிவில சினிமா பார்க்கலாம்னாலும் அதுவும் முடியலை.
உங்கப்பாவுக்கு சிஷ்ருஷை எல்லாம் என்னால செய்ய முடியாது. பேசாம முதியோர்
இல்லத்துல கொண்டு விட்டுவிட வேண்டியதுதான்.”
“சுளையா நாப்பதாயிரம் பென்ஷன் வரது அவருக்கு. ஹி டிசர்வ்ஸ் பெட்டர்”
“நாப்பதாயிரம் யாருக்கு வேணும்! என் பிள்ளை அமெரிக்காவிலிருந்து மாசம்
லட்ச ரூபா அனுப்பறான். நான் சொன்ன இடத்தில அருமையா கவனிச்சுக்கிறாங்க.
ஒரு குறையும் இருக்காது.  இவரை கவனிச்சுக்க என்னால முடியாது”
“அவர் ஒத்துல்லையே!”
“அதுக்குத்தான் தகுந்த ஏற்பாடு செய்திருக்கேனே!”
“இருந்தாலும் நீ சொல்லறது ரொம்ப கொடுமை ரமா!”
“கொடுமையாவது மண்ணாவது. இங்கே நாம கவனிச்சுக்கறதைவிட அங்கே நல்லாவே
கவனிச்சுப்பாங்க.”
“ஆனா....”
“மேலே பேசாதீங்க. எல்லாம் நான் கவனிச்சுக்கிறேன்.”

மாலை நாலு மணிக்கு சுப்ரமணியனுக்கு ஆச்சரியம். என்ன இது மருமகள் கூப்பிடுகிறாளே!
“அப்பா, வாங்க, ஆஸ்பத்திரி போய் டெஸ்ட் பண்ணிண்டு வந்துடலாம்.”
“எனக்கு ஒண்ணுமில்லையேமா. நேத்து அடிப்பட்ட வலி கூட இன்னிக்கு லேசாத்தான் இருக்கு.”
“அதெல்லாம் நம்ப முடியாதுப்பா. தலையில வேற அடிபட்டிருக்கு. ஒரு ஸ்கேன்
பாத்துட்டா நிம்மதியா இருக்கலாம்”
நம்ப முடியாமலே காரில் ஏறி உட்கார்ந்தார். சுந்தரம் வழக்கம் போல மௌனமாகவே
வண்டியை ஓட்டினார். இருந்தாலும் ஏனோ அமைதியில்லாமல் இருந்தாற்போல
தோன்றியது.
“ஏண்டா சுந்தரம் உன் உடம்புக்கு ஒண்ணுமில்லையே!”
“இவருக்கு ஒண்ணுமில்லைப்பா” மருமகளிடமிருந்து பதில் வந்தது.
இதை இவன் சொல்லக்கூட வாய் இல்லை பார் என்று நினைத்துக்கொண்டார் சுப்ரமணியன்.
ஆமாம், ஏன் ஊருக்கு வெளியே போய் கொண்டு இருக்கிறோம்?
கார் ஒரு நவீன பெரிய கட்டிடத்தின் முன் போய் நின்றது.

கைத்தாங்கலாக அழைத்து போக நீட்டிய கையை உதறிவிட்டு மெதுவாக நடந்தார்.
சுந்தரம் காரை பார்க் செய்ய ஓட்டிக்கொண்டு போனார்.
சுப்ரமணியன்  லாபியில் ஒரு சோபாவில் உட்கார்ந்தார். "இங்கேயே இருங்கோ,
நான் வரேன்" என்று மருமகள் ரிசப்ஷன் பக்கம் போனாள். அங்கே ஏதோ காகிதங்களை
வாங்கி எழுதுவது தெரிந்தது.
சிலு சிலுவென்றிருந்தது. மேலே பார்த்தார். பேன் சத்தமில்லாமல்
சுற்றிக்கொண்டு இருந்தது. புஜு புஜு என்று இருந்த சோபாவில் இன்னும்
வசதியாக சாய்ந்து கொண்டார். அப்படியே தூங்கிப்போனார்.

 அரை மணி கழித்து முழித்துக்கொண்ட சுப்ரமணியன்  சுற்றும் முற்றும்
பார்த்தார். முன் இருந்த கூட்டம் வெகுவாக குறைந்து போயிருந்தது. உடனடியாக
சிறுநீர் கழிக்க வேண்டும் என்று உந்துதல் இருந்தது. அதுதான் அவரை எழுப்பி
இருக்க வேண்டும். சுந்தரம் எங்கே, ரமா எங்கே? கண்ணுக்கு எட்டிய இடங்களில்
காணவில்லை.  எங்கேயாவது ஏற்பாடு செய்ய போயிருக்க வேண்டும். வந்து
விடுவார்கள்.
இன்னும் சற்று நேரம் போக உபாதை அதிகமாகியது. உட்கார முடியவில்லை. மெதுவாக
தட்டுத்தடுமாறிக்கொண்டு எழுந்தார். அப்போது ரிசப்ஷனில் இருந்த பெண்மணி
இவரை பார்த்துவிட்டு பக்கத்தில் இருந்த சிப்பந்தியிடம் ஏதோ சொன்னாள். அவர்
விரைந்து வந்தார்.
“என்ன சார், என்ன வேண்டும்?”
“உடனடியாக டாய்லெட் போக வேண்டும்.”
"இப்போதே அழைத்துப்போகிறேன். உங்கள் ரூமுக்கே போகலாம்.”
"என் ரூமா?”
“ஆமாம் சார், 28 ஆம் நம்பர் ரூம் உங்களுடையது. நீங்கள் தூங்கிவிட்டதால்
அப்போதே அழைத்துப்போகவில்லை.”
முதலில் உபாதை நீங்கினால் போதும் என்றிருந்தது. சிப்பந்தியின் உதவியுடன்
அறைக்கு போனார். டாய்லெட் போனபின் அப்பாடா என்றிருந்தது. பின்
சிப்பந்தியின் உதவியுடன் அறையில்  இருந்த சோபாவில் உட்கார்ந்தார். பெரிய
அறை; ஏசி செய்து வசதியாகத்தான் இருக்கிறது. அவரது பெட்டி ஒன்று ஓரமாக
வைக்கப்பட்டு இருந்தது. முன்னேற்பாடு நிறையவே இருந்திருக்கிறது!
“இது என்ன இடம்?”
“முதியோர் இல்லம் சார்.”
“என்னுடன் வந்தவர்கள்?”
“நீங்கள் தூங்கிக்கொண்டு இருந்தீர்களா, எழுப்பி தொந்திரவு கொடுக்க
வேண்டாம் என்று சொல்லி போய் விட்டார்கள்!”
முதியோர்  இல்லத்து செக்ரடரி அவருடைய சம்மதம் இல்லாமல் சேர்க்க முடியாது
என்று சொன்னதும் அந்த பெண்மணி எப்படி செய்வீங்களோ தெரியாது,
சமாதானப்படுத்தி பாத்துக்குங்க, இந்தாங்க டொனேஷன் என்று சொல்லி
அலட்சியமாக ஒரு பெரிய கட்டு ரூபாய் நோட்டுகளை மேசை மேல் போட்டதும் அவன்
நினைவில் ஒரு கணம் வந்து மறைந்தது. முகத்தை திருப்பிக்கொண்டு  "என்ன
வேணுமானாலும் இந்த மணியை அடிங்க சார். இல்லை இன்டர்காம்ல கூப்பிடுங்க.
நாங்க யாரான வந்து பாத்துப்போம் " என்று சொல்லி வெளியே போனான் சிப்பந்தி.

கொடுமையிலும் கொடுமை முதுமையில் தனிமை என்று நினைத்துக்கொண்டார்
சுப்ரமணியன் . யோசிக்கலானார். சற்று நேரம் பலத்த யோசனையில் கழிந்தது.
ஒரு முடிவுக்கு வந்தவராய் சுற்று முற்றும் பார்த்தார். பக்கத்திலேயே
டெலிபோன் இருந்தது. அதை எடுத்தார்.

"நான் அமெரிக்காவில் இருக்கும் என் பேரனுடன் பேச முடியுமா?”
“முடியுமே சார்! உங்கள் கணக்கில் நிறைய பணம் இருக்கிறது”
"நல்லது. பெயர் ஸ்ரீநிவாசன்.”
"நம்பர் சார்?"
நம்பரை சொன்னார்.
உடனேயே தொலைபேசி இணைப்பு கிடைத்தது.
“தாத்தா! வாட் எ சர்ப்ரைஸ்! எப்படி இருக்கீங்க!”
“ஏதோ இருக்கேன்ப்பா”
அடுத்த ஐந்து நிமிடங்களில் நடந்ததை சொன்னார்.
“இப்ப எதுக்கு போன் பண்ணேன்னா, இதே மாதிரி உன் அப்பா, அம்மாவுக்கு நீ
செய்துட மாட்டயே? ப்ராமிஸ் பண்ணு!”
“ப்ராமிஸ் தாத்தா, இப்படி பண்ணவே மாட்டேன்!”
“அது போதும்டா!”

என்ன ஆயிடுத்துன்னு இப்படி உம்முன்னு உக்காந்து இருக்கீங்க? என்றாள் ரமா.
பதில் இல்லை.
கண கண என்று போன் மணி சத்தம் கேட்டது.
“அட, ஸ்ரீநிவாசனா! எப்படி இருக்கே? என்ன சேதி? ”
.......
“அது வந்து இல்லடா....”
......
அடுத்த ஐந்து நிமிஷம் அவளுக்கு பேச வாய்பே கிடைக்கவில்லை. அவளது முகம்
வெளிரிக்கொண்டே போயிற்று. வியர்த்துக்கொட்டலாயிற்று.
“இல்ல, இல்ல, நீயும் உன் பெண்டாட்டியும் இதுக்காக இங்கே வர வேணாம். நான்
நாளைக்கே போய் திரும்ப அழைச்சுண்டு வந்துடறேன்”
.......
“சரி சரி இப்பவே போறேன்.”
தட்டுத்தடுமாறிக்கொண்டு போனை கீழே வைத்த உடனேயே அது திருப்பியும் அலறியது.

“மேடம், நான் முதியோர் இல்லத்திலேந்து பேசறேன்.....”
-------------------------------------------------------------------------------------------